Po botaničkom opisu, aloe spada u porodicu ljiljana, ustvari među kriptosemenjaške cvetnice. U porodicu ljiljana ubrajamo razne biljne vrste sa mnogo ulja i soka, na primer luk. Cvetovi aloe niču na jednoj ili više dugačkih peteljki. Cvet liči na sitnu malu trubu, a boja mu može biti od zelenkasto-bele, žute sve do narandžaste i crvene. Dugački, debeli listovi sa obe strane su obrubljeni bodljama i stvaraju rozetu od baze cvetova. Biljni sok iz lišća u obliku želatina sadrži parenhim, čije stanice imaju spužvastu građu zbog zadržavanja vode koju je korenje i lišće prethodno profiltriralo. U složenom procesu (metabolizmu) stvara se gorak, proziran želatinski sok, to jest gel. Taj gel se veoma ceni zbog svojih lekovitih svojstava. Aloe se razmnožava na dva načina. Ptice i insekti raznose seme cveća a sa dna kratkog stabla niču mlade biljke. Aloe i njena lekovita svojstva su već odavno poznata. Previše oduševljeni ljubitelji je čak smatraju čudotvornom biljkom. Naziv potiče od grčkog „aloe“ (na arapskom „aloeh“, na kineskom „alo-hei“). Aloe ne treba da pomešamo sa agavom, sa kojom ima mnogo sličnosti, ali ona spada u porodicu amarilisa. U svetu postoji oko 300 vrsta aloe, a svake godine se otkriva neka nova vrsta. Među njima mogu da se nađu sitne biljke visoke samo nekoliko centimetara ali i visoke nekoliko dsetina metara. Međutim, samo neke vrste imaju lekovito dejstvo. U medicini najčešće se koristi Aloe vera. Među ove vrste ubrajamo sokotransku alou (Aloe succotrina), kapsku alou (Aloe africana), zatim Aloe saponaria, Aloe sinensis, Aloe arborescens, Aloe natal kao i Aloe ferox., koja za razliku od drugih iz iste porodice, ima oštre bodlje.
Aloe raste u tropskim i suptropskim područjima. Do pojave sintetičkih materijala neke vrste su se koristile za izradu konopca, bile su osnovna sirovina za izradu priridnih, čvrstih i na morsku vodu otpornih užadi. I danas se često koristi kao prirodna sirovina, na primer u izradi otpornih vlakana za proizvodnju čvrstih tepiha i tkanina.Aloe ferox i Aloe saponaria često se koriste u Japanu. Aloe arborescens je biljka koju proučavaju i ruski naučnici. Aloe ekscelsa, koja raste u Zimbabveu ima stablo duže od deset metara. Međutim, Aloe vera sa mesnatim listovima koju je opisao Line osnovna je sirovina za kozmetičke proizvode i ima lekovita svojstva u lečenju raznih bolesti i povreda. Da li se može široka primena i brzo širenje upotrebe aloe u paramedicinske svrhe proteklih godina pripisati samo trenutnom talasu ili je to rezultat poznatih i neotkrivenih svojstava Aloe vere? Uprkos proučavanjima te neobične, tajanstvene biljke tokom istorije, moramo priznati da ona još uvek ima neotkrivene osobine, koje je spremna podeliti sa nama.
Nauka U Službi Prirode 