Američka Istraživanja

Glavni aloin aktivni sastojak naziva se „aloin“, koji su 1851. godine prvi izdvojili Smit i Stenhaus.

H. V. Džonston, plantažer iz američke države Kentaki, primetio je lekovito svojstvo aloe kada je na njegovom imanju izbio požar 1912. godine, pa su neki radnici zadobili teške opekotine. Crnačke dadilje su stavljale na opekotine obloge od aloinog mesnatog tkiva. Posle toga je Džonston odlučio da gaji biljku, a mesnato tkivo biljke da prodaje kao lekovitu mast.

Tokom 1930. godine naučnik Kreston Kolins, zajedno sa sinom proučavao je uticaj aloe i uspeo da dokaže da se radi o važnoj lekovitoj biljci. Dokazao je da Aloe vera (barbadensis) može da leči opekotine zadobijene od terapijskih zračenja.

Nakon objave rezultata istraživanja, mnogi naučnici su počeli da proučavaju hemijski sastav biljke. Čopija i Goš su 1938. godine identifikovali neke osnovne aktivne sastojke, između ostalog: aloin, emodin, kiselinu krisofan, smolu i eterična i neeterična ulja u tragovima.

Hemijski inženjer Rodni M. Stokton kada je 1942. godine letovao na Floridi, dobio je opekotine od sunca. Njegovi prijatelji su mu na opekotine stavili obloge od Aloe vere, dobijene od mesnatog tkiva sveže biljke. Stokton je sa čuđenjem ustanovio da je bol odmah prestao. Brzina oporavka ga je toliko oduševila da je odlučio da će proučavati ovu biljku.

Preselivši se na Floridu 1947. godine počeo je obavljati razne eksperimente sa ciljem da otkrije može li se njena delotvornost i naučno dokazati i ponoviti. Istraživanja su pokazala pozitivan rezultat. Zatim je izmislio način stabilizacije gela iz biljke i napravio je mast protiv opekotina na bazi aloe. Ova mast je nakon prikazivanja na televizijskom programu postala veoma popularna.

Teksaški farmaceut Bil C. Kots, koji je godinama proučavao alou, krajem1950. godine uspeo je da stvori stabilizovan sok (gel) mesnatog tkiva sveže biljke. Laka pokvarljivost biljke predstavljala je glavnu prepreku u distribuciji aloinih proizvoda na veće područje. Stabilizacija se zasnivala na prirodnim procesima i Kotsov komplikovan i tajni proces stabilizacije je patentiran. Tokom stabilizacijskog procesa mesnato tkivo biljke inkubira se tri dana na raznim temperaturama, nakon toga mu se dodaju vitamini C i E, zatim sorbitol i dodaju se delotvorna antioksidaciona sredstva.

Ovo značajno otkriće omogućilo je trgovinu aloinim proizvodima, koji su postepeno osvojili ceo svet. Bil Kots je početkom 1980. godine izdao više publikacija u kojima detaljno objašnjava rezultate i ciljeve svojih istraživanja, tokom kojih je želeo popularizovati lekovita svojstva Aloe vere i omogućiti da ona bude dostupna širokom krugu ljudi.